İçtihatlar » 5560

Yargıtay 1. Ceza Dairesi 2007/6042 E., 2008/1638 K.

admin — Sat, 15 Nov 2008 15:48:50 +0000

Yargıtay 1.Ceza Dairesi 2007/6042 E., 2008/1638 K.

İçtihat Özeti:

Mağdurun kardeşi olan maktul ile birlikte küfür edip saldırması üzerine sanığın tabancasındaki mermiler bitene kadar ateş ettiği, mağdurun ikisi göğüs bölgesinde olmak üzere üç yerinden yaralandığı ve hayati tehlike geçirdiği anlaşıldığına göre, adam öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulmalıdır.
Mağdurdan kaynaklanan haksız hareketlerin ağır düzeyde olmaması karşısında makul oranda indirim yapılması gerekir.

İçtihat Metni :

A.C..’ı kasten öldürmekten, A.Cm’i kasten öldürmeye tam derecede teşebbüsten sanık H.S’in yapılan yargılanması sonunda; hükümlülüğüne ilişkin (Kartal 1. Ağır Ceza Mahkemesi)’nden verilen 16.11.2006 gün ve 77/408 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi C.Savası, sanık müdafii ile müdahiller vekili taraflarından istenilmiş, sanık duruşma da talep etmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname İle Dairemize gönderilmekle, sanık hakkında duruşmalı, müdahillerin temyizi veçhile incelendi ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın adam öldürme ve silahla yaralama suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde adam öldürme suçunun niteliği tayin, takdiri cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin duruşmalı incelemede TCK’nın 25,27/2. maddelerinin şartlarının varlığına yönelen müdahiller vekilinin bîr sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

1)5237 sayılı TCK’nın 53. maddesi uyarınca belli haklan kullanmaktan yoksun bırakılan sanık hakkında velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından getirilen kısıtlamanın, 53. maddenin 3. fıkrası uyarınca şartla Salıverilme tarihine kadar geçerli olduğunun hüküm fıkrasının mahsus bölümüne eklenmesine karar verilmek suretiyle CMUK’nın 322. maddesi gereğince DÜZELTİLEN, adam Öldürme suçundan verilen mahkumiyet hükmünün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

2)Sanığın mağdur A….’e yönelik eyleminde; oluş ve kabule göre; alkollü olan maktulün küfür etmesi üzerine başlayan tartışma ve kavgada mağdurun önce kardeşi olan maktule engel olmaya çalıştığı, ancak sonra maktul ile birlikte sanığa küfür edip saldırdıkları, sanığın ruhsatlı tabancasıyla mağdur ve maktule, şarjördeki mermiler bitene kadar ateş ettiği, mağduru ikisi göğüs bölgesinden biri bacak bölgesi olmak üzere üç yerinden pnömotraksa neden olacak ve hayati tehlike oluşturacak şekilde yaraladığı olayda;

a)Sanığın kastının adam öldürmeye yönelik olduğu gözetilmeyerek adam öldürmeye teşebbüs suçu yerine yaralamadan hüküm kurulması,

b)Mağdurdan kaynaklanan haksız hareketlerin ağır düzeyde olmaması karşısında, TCK’nın 29. maddesi ile 3/4 oranında indirim yerine makul oranda yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

c)Kabule göre;

I-Temel cezanın TCK’nın 86/1. maddesi ile belirlenip, suçun silahla işlenmesi nedeniyle TCK’nın 86/3-e maddesiyle bu miktar üzerinden artırım yapılarak daha sonra TCK’nın 87/1-3. maddesinin uygulanması gerektiği düşünülmeden, denetime olanak vermeyecek şekilde 86/3-e delaletiyle 87/1-3. maddesine göre doğrudan 6 yıl hapse hükmolunması,

II-5237 sayılı TCK’nın 53. maddesi uyarınca belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılan sanık hakkında velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ağsından getirilen kısıtlamanın, 53. maddenin 3. fıkrası uyarınca şartla Salıverilme tarihine kadar geçerli olduğunun gözetilmemesi,

III- Kemik kırığından ibaret yaralanma nedeniyle, hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun’un 4. maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı TCK’nın 87/3. maddesinin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin, C.Savcısının, müdahiller vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), sanık hakkında hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süreye göre tahliye talebinin reddine 05.03.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.

İlgili Yargı Kararları:

Yargıtay 10. Ceza Dairesi 2008/17 E., 2008/1718 K.

admin — Sat, 15 Nov 2008 11:21:46 +0000

Yargıtay 10.Ceza Dairesi 2008/17 E.,2008/1718 K.

İçtihat Özeti: Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı yasa’nın 5560 sayılı yasa ile değişik 191. maddesi uyarınca; uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alan, kabul eden veya bulunduran kişi hakkında, sanık, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmamış ise sadece denetimli serbestlik tedbirine, kullanmış ise tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.
İçtihat Metni :

Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan sanık D……’ın 5237 sayılı TCK’nın 191/1, 31/3, 62 ve 50-3. maddeleri uyarınca 4.000.- YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin (İzmir 8. Çocuk Mahkemesi) nce 10.07.2007 tarihinde 2007/432 esas ve 2007/302 karar sayı ile verilen hükmüne karşı Yüksek Adalet Bakanlığının Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 19.11.2007 gün ve 58706 sayılı kanun yararına bozma talebi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.12.2007 gün ve 2007/261564 sayılı tebliğnamesi ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı. Dosya ve ekleri incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kanun yararına bozma talebi ve tebliğnamede, “Sanığın eyleminin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak olarak kabul edilmiş olması karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesine göre, sanık hakkında tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine de hükmedilmesi gerektiği, ancak tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranılmaması halinde cezanın infaz edilmesi gerekeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek, anılan hükmün bozulması istenmiştir.

Hüküm tarihinde yürürlükte olan 5237 sayılı TCK’nın 5560 sayılı Kanun ile değişik 191. maddesi uyarınca, uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alan, kabul eden veya bulunduran kişi hakkında, mahkemece, aynı maddenin (2) veya (6). fıkralarındaki olasılıklardan hangisi tercih edilirse edilsin, sanık, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmamış ise sadece denetimli serbestlik tedbirine, bu maddeleri kullanmış ise tedavi ve denetimli serbestlik tedbirlerine hükmedilmesinde zorunluluk bulunduğu, anılan tedbirlerin uygulanması yönünden mahkemeye takdir hakkı tanınmadığı gözetilmeksizin; sanığın, hapis cezası ve tedavi yerine para cezası verilmesi yönündeki isteği “tedbiri kabul etmediği” biçiminde yanlış yorumlanarak doğrudan ceza tayin edilmesi ve buna rağmen denetimli serbestlik tedbirine hükmedilmemesi yasaya aykırı olup, kanun yararına bozma talebine dayanan ihbarnamedeki düşünce bu değişik gerekçe ile yerinde görüldüğünden; İzmir Sekizinci Çocuk Mahkemesince 10.07.2007 tarihinde 2007/432 esas ve 2007/302 karar sayı ile verilen hükmün, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince (BOZULMASINA); aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiye dayanılarak;

“Sanığın kullanmak için uyuşturucu madde bulundurduğu, ancak uyuşturucu veya uyarıcı madde kullandığı konusunda delil olmadığı anlaşıldığından;

1-5237 sayılı TCK’nın 5560 sayılı Kanunla değişik 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince, sanık hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına,

2-Sanığın, denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranıp davranmaması durumuna göre, aynı maddenin 5. fıkrası uyarınca gerekli hükmün mahkemesince verilmesine,”

Dosyanın adı geçen mahkemeye gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına verilmesine, 04.02.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

İlgili Yargı Kararları:

Yargıtay 3. Ceza Dairesi 2007/9126 E., 2008/131 K.

admin — Fri, 14 Nov 2008 16:02:15 +0000

Yargıtay 3.Ceza Dairesi 2007/9126 E.,2008/131 K.

İçtihat Özeti:

Sanık hakkında kardeşini yaralamaktan ceza tayini için aile nüfus kayıt tablosu incelenmelidir.
5237 Sayılı kanunun 53/1-C maddesinde belirtilen haklardan yoksun bırakılma, koşullu salverilme tarihi ile sınırlandırılmalıdır.
5271 sayılı kanunun 150. Maddesindeki zorunlu müdafi koşulu, üst sınırı beş yıl hapis olan eylemlerden alt sınırı beş yıl hapis olan eylemlere dönüştürüldüğünden sanığın yaşının küçük olduğuna, malul, sağır ve dilsiz olduğuna dair bir bilgi ve belge de bulunmadığına göre zorunlu müdafi şartı gerçekleşmemiştir.

İçtihat Metni :

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak, gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 150. maddesinde, gerek 5560 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile yapılan değişiklikten önce ve gerekse bu değişiklikten sonraki düzenlemede zorunlu müdafi tayini için mahkum olunan cezanın süresinin bir ön koşul olarak öngörülmediği, 5560 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikten önceki ve sonraki düzenlemede zorunlu müdafi tayini için atılı suça yasa maddesinde öngörülen hapis cezasının üst ve alt sınırı itibarıyla bir kriter getirdiği, değişiklikten önceki düzenlemede üst sınırın 5 yıl olduğu, sonraki düzenlemede ise alt sınırın 5 yıl olduğu, somut dosyada sanığa atılı eylemlere denk gelen yasa maddesinde öngörülen hapis cezasının üst ve alt sınırı itibariyle belirtilen kritere uygun olmadığı, ayrıca dosyada sanığın 18 yaşından küçük olduğuna, kendisini savunmayacak derecede malul veya sağır ve dilsiz olduğuna dair bir bilgi ve belge bulunmamasına göre tebliğnamedeki 1 nolu bozma düşüncesine iştirak olunmamıştır.

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine;

Ancak,

1-Sanık hakkında kardeşi olduğu belirtilen Fatma’yı yaralamaktan dolayı ceza tayin edilmiş olmasına göre, aile kayıt tablosunun getirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanığın 5237 sayılı Yasa’nın 53/1-c maddesinde belirtilen velayet hakkından vesayet yahut kayyımlığa dair bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmasının koşullu salıverilme tarihi ile sınırlandırılması gerektiğinin gözetilmemesi,
3-Karar başlığına müşteki olarak Şemsettin kızı 1985 doğumlu Emine yerine Halef kızı 1936 doğumlu Emine’nin yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi (BOZULMASINA), 23.01.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.

İlgili Yargı Kararları:

Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2007/16693 E., 2008/1917 K.

admin — Tue, 11 Nov 2008 23:48:34 +0000

Yargıtay 2.Ceza Dairesi 2007/16693 E.,2008/1917 K.

Özet içtihat: 5395 sayılı kanunun 5560 sayılı kanun ile değişik 24. maddesi gereği suça sürüklenen çocuklar hakkında da uzlaşma hükümlerinin uygulanacağı belirtilmiş ise de; suç tarihinde 11-15 yaş grubunda bulunan sanığa yüklenen silahla kasten yaralama suçunun 5271 sayılı kanunun 5560 sayılı kanun ile değişik 253/1-b bendi uyarınca uzlaşmaya tabi olmadığı gözetilmelidir.

İçtihat Metni:

Silahla kasten yaralama suçundan sanık Necmettin’in yapılan yargılaması sonucunda; kamu davasının düşürülmesine dair (Sivas İkinci Sulh Ceza Mahkemesi)’nden verilen 11.06.2007 tarihli hükmün Yargıtay’ca incelenmesi o yer C.Savcısı tarafından istenmekle ve dosya Yargıtay C.Başsavcılığı’nın 23.10.2007 tarihli tebliğnamesiyle Dairemize gelmekle yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü.

Suç tarihi ve hükümden önce 19.12.2006 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5560 sayılı Yasa’nın 41. maddesi ile değişik 5395 sayılı Yasa’nın 24. maddesinde; Ceza Yargılaması Yasası’nın uzlaşmaya ilişkin hükümlerinin, suça sürüklenen çocuklar bakımından da uygulanacağını belirtmesi karşısında; suç tarihi itibariyle 11-15 yaş grubunda bulunan sanığa yüklenen silahla kasten yaralama suçunun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı suçlardan olmadığı gibi, silahla kasten yaralama eyleminin 5237 sayılı TCY’nin 86. maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendinde yazılı suçu oluşturduğundan, 5271 sayılı CYY’nin 253. maddesinin 5560 sayılı Yasa’nın 24. maddesi ile değişik birinci fıkrasının (b) bendinin (1) nolu alt bendi uyarınca, atılı suçtan sanık hakkında uzlaşma hükümleri uygulanamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde uzlaşma nedeniyle davanın düşürülmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi (BOZULMASINA), 07.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.

İlgili Yargı Kararları:

Yargıtay 7. Ceza Dairesi 2006/3986 E., 2008/908 K.

admin — Tue, 11 Nov 2008 22:34:03 +0000

Yargıtay 7. Ceza Dairesi 2006/3986 E., 2008/908 K.

İçtihat Özeti: İdari para cezasına itiraz üzerine verilen görevsizlik kararının, yargı yolunu değiştirdiğinden, temyizi mümkündür.
İdari işlemle birlikte verilen idari para cezasına itiraz başvurusunu idare mahkemeleri incelemekle görevlidir.

İçtihat Metni:

İdari para cezasına itiraz eden Ayhan hakkında yapılan duruşma sonunda; mahkemenin görevsizliğine dair (Bolu Sulh Ceza Mahkemesi)’nden verilen 02.12.2005 tarihli hükmün Yargıtay’ca incelenmesi, muteriz vekili tarafından süresinde istenilerek dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığı’nın bozma isteyen 27.03.2006 tarihli tebliğnamesiyle Daireye verilmekle, dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

Yargı yolunu değiştiren kararlardan olması nedeniyle verilen görevsizlik kararının temyizi kabil olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 01.06.2005 gün ve 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 3 ve 27. maddeleri uyarınca idari yaptırımlara karşı başvuru yolunda Sulh Ceza Mahkemelerinin görevli ve yetkili kılınmış olduğu gözetilmeden görevsizlik kararı verilmiş ise de,

Hükümden sonra 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanunla Kabahatler Kanunu’nun 27. maddesine eklenen 8. fıkra ile “İdari yaptırım kararının verildiği işlem kapsamında aynı kişi ile ilgili olarak idari yargının görev alanına giren kararların da verilmiş olması halinde; idari yaptırım kararına ilişkin hukuka aykırılık iddiaları bu işlemin iptali talebiyle birlikte idari yargı merciinde görüleceğinin” düzenlendiği ve 15 Kasım 2007 tarihli Resmi Gazete’de yayınlanan Anayasa Mahkemesi’nin 05.04.2007 gün, 2007/35 esas, 2007/36 sayılı kararına göre de “İmar Kanunu’nun 42. maddesi uyarınca para cezası verilmesi işlemi, imar mevzuatına aykırı bir yapılanmanın tespiti, önlenmesi veya giderilmesine yönelik idari bir işlemin devamı niteliğinde olduğundan, Kabahatler Kanunu’nun 27. maddesinin (8) numaralı fıkrası uyarınca idari yaptırım kararının yanı sıra idari yargının görev alanına giren başka bir kararın da verilmiş olduğunun ve buna bağlı olarak söz konusu para cezalarına karşı açılacak davalarda idari yargının görevli olduğunun kabulü gerekmektedir. Bu durumda, İmar Kanunu’nun 42. maddesi uyarınca verilen para cezasına karşı Sulh Ceza Mahkemesinde açılan dava, itiraz başvurusunda bulunan mahkemenin görevine girmemektedir.” denilmiş olmasına göre,

İdari işlemle birlikte verilen idari para cezasına itiraz başvurusunu incelemeye idare mahkemeleri görevli kılındığından, muteriz vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile sonucu itibariyle doğru olan görevsizlik kararının (ONANMASINA), 11.02.2008 günü oybirliğiyle karar verildi.

İlgili Yargı Kararları:

Yargıtay 3. Ceza Dairesi 2007/16028 E.,2008/161 K.

admin — Tue, 11 Nov 2008 22:29:46 +0000

Yargıtay 3. Ceza Dairesi 2007/16028 E., 2008/161 K.

İçtihat Özeti: 5271 sayili kanunun 150/3. maddesindeki değişiklik ile alt sınırı 5 yıl hapis cezasının altındaki suçların sanığına müdafi zorunluluğunun kaldırılmasına, usul hükümlerinin derhal uygulanmasına ve sanığın savunmasının 1412 sayılı kanun yürürlükteyken alınmasına ve yapılmış işlemlerin geçerli olmasına göre zorunlu müdafi koşulları ortadan kalkmıştır.

İçtihat Metni:

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak; ayrıntıları Yargıtay CGK’nın 26.12.2006 tarih 2006/8-317 esas ve 2006/319 sayılı kararında belirttiği üzere 19.12.2006 tarih ve 5560 sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile 5271 sayılı Yasa’nın 150/3. maddesinde yapılan değişiklik ile daha önce üst sınırı 5 yıl olan hapis cezası gerektiren suçlarda sanıklar için zorunlu müdafi atanması öngörülmüş iken, yapılan değişiklik ile bu zorunluluk alt sınırı 5 yıl hapis cezasını gerektiren suçlarla sınırlandırılmış bulunmasına, yargılama yasalarının derhal uygulanması gerekmesine göre sanıkj hakkında zorunlu müdafi atanması koşulları artık ortadan kalkmıştır. Kaldı kij sanığın savunması 1412 sayılı CMUK’nın yürürlükte bulunduğu 13.05.2002 tarjihinde alınmış olup, 5320 sayılı Yasa’nın 4/2. maddesine göre de CMK’nın yürürlüğe girmesinden önce yapılmış işlemlerin hukuken geçerliliklerini devam ettireceklerinin de belirtilmesi karşısında tebliğnamenin bu yönde bozma isteyen görüşüne iştirak olunmamıştır.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın temyiz itirazları, oluşa, yapılan yargılamaya, toplanan delillere, gerekçeye ve takdire göre yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle hükmün (ONANMASINA), 23.01.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.

İlgili Yargı Kararları: