İçtihat özeti:

• Zimmete geçirilen paranın tamamı soruşturma başlamadan önce ödendiğine göre cezadan 2/3 oranında indirim yapılması gerekir.
• Zimmet suçunun konusunu oluşturan paranın suç tarihindeki deperinin az olduğu gözetilerek cezadan indirim yapılması gerekir.

İçtihat Metni :

4389 sayılı Kanun’a muhalefetten sanık A… hakkında yapılan duruşma sonunda; sanığın hükümlülüğüne dair (Ankara İkinci Ağır Ceza Mahkemesi)’nden verilen 15.02.2006 tarihli hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından süresinde ve duruşmalı inceleme isteğinde bulunulan dava evrakı, Cumhuriyet Başsavcılığımın bozma isteyen 22.06.2007 tarihli tebliğnamesiyle Daireye verilmekle, sanık hakkında tayin olunan cezanın miktar ve niteliği itibariyle temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına oybirliğiyle karar verildikten, Yargıtay Cumhuriyet Savcısının düşüncesi alındıktan ve sanık müdafii Av. E…. savunmasını yaptıktan sonra dosyadaki kağıtlar okunarak gereği görüşülüp düşünüldü.

1- Sanığın üzerine atılı suç için ilgili yasada öngörülen hürriyeti bağlayıcı cezanın üst sınırının on yılın üzerinde olduğu cihetle, 5271 sayılı CMK’nın 150/3. maddesi uyarınca duruşmaya gelmemiş olan sanık müdafiine duruşma gününün bildirilmesi ve gelmediği takdirde yeni bir müdafii atanması gerektiği gözetilmeden sanık müdafiinin yokluğunda hüküm tesisi suretiyle hakkının kısıtlanması,

2-Sanık zimmetine geçirdiği miktarın tamamını henüz banka müfettişi de olayla ilgili araştırmaya başlamadan önce 20.12.2001 tarihinde ödediği cihetle, ödemeyi soruşturma başlamadan önce gerçekleştirdiğinden hükmolunan cezasından 5411 sayılı Yasa’nın 160/4. maddesi uyarınca 2/3 oranında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,
 
3-Zimmet suçunun konusunu oluşturan 1.666.000.000 liranın suç tarihindeki ekonomik koşullar ve paranın satın alma gücüne nazaran değerinin az olduğu gözetilerek cezasından 5411 sayılı Yasa’nın 160/son maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiğinin nazara alınmaması,
 
Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı inceleme sırasında ileri sürdüğü temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca istem gibi (BOZULMASINA), 06.02.2008 günü oybirliğiyle karar verildi.

İçtihat özeti:

• Temel ceza alt ve üst sınır arasında tayin edilirken fiilden kaynaklanan sebeplere dayanılması gerekir.
• Kazanç müsaderesine karar verilebilmesi için maddi menfaatin suçun mağduruna iade edilmemesi gerekir.

İçtihat Metni :

5411 sayılı Kanun’a muhalefetten sanık F hakkında yapılan duruşma sonunda; sanığın hükümlülüğüne ve müsadereye dair (Muş Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 15.03.2007 tarihli hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından süresinde istenilerek dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığının onama isteyen 18.10.2007 tarihli tebliğnamesiyle Daireye verilmekle, dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

Sair temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine; ancak,

1- Suç ve karar tarihinde yürürlülükte bulunan 5237 sayılı TCK’nın 61. maddesinde “Hakim somut olayda, suçun işleniş biçimini, suçun işlenmesinde kullanılan araçları, suçun işlendiği zaman ve yeri, suçun konusunun önem ve değerini, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını, failin kast veya taksirine dayalı kusurunun ağırlığını, failin güttüğü amaç ve saiki gözönünde bulundurarak işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı “belirler” şeklindeki düzenlemeden de anlaşılacağı üzere, temel ceza alt ve üst sınır arasında tayin edilirken fiilden kaynaklanan sebeplere dayanılması gerekirken, mağduru banka olan zimmet suçundan ceza tayininde, “paranın hesap sahipleri açısından emeklilik de dahil olmak üzere birtakım güvenceler bahşettiği ve sanığın eylemi ile bunların yok edildiğinden” ve “başka kişilere haksız kazanç sağlaması ve özel hayatına ilişkin hususlar” gibi şahsa bağlı ve ceza tayininde yasal olarak nazara alınamayacak nedenlerle üst sınıra yaklaşılarak teşdiden ceza tayini aynı gerekçelerin teselsülden dolayı cezalarda artırım yapılırken de kullanılması ve ayrıca gün para cezasına uygulanacak para miktarının belirlenmesinde sanığın ekonomik durumunun gözetilmesi yerine suça konu haksız menfaat tutarı ve sanığın mal varlığına bu paranın girmiş olması, sarf ve istihlak şeklinin esas alınması,

2- 5237 sayılı Kanun’un 55. maddesinde “Suçun işlenmesi ile elde edilen veya suçun konusunu oluşturan ya da suçun işlenmesi için sağlanan maddi menfaatler ile bunların değerlendirilmesi veya dönüştürülmesi sonucu ortaya çıkan ekonomik kazançların müsaderesine karar verilir. Bu fıkra hükmüne göre müsadere kararı verilebilmesi için maddi menfaatin suçun mağduruna iade edilememesi gerekir” şeklindeki düzenleme dikkate alınmadan ve suçun mağduru olan ve zararının re’sen tazminine karar verilen bankanın sanıktan alacağını tahsilini engelleyecek şekilde sanığın suç konusu para ile satın aldığı arabasının zoralımına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün (BOZULMASINA), 31.01.2008 günü oybirliğiyle karar verildi.

İçtihat Özeti: İdari para cezasına itiraz üzerine verilen görevsizlik kararının, yargı yolunu değiştirdiğinden, temyizi mümkündür.
İdari işlemle birlikte verilen idari para cezasına itiraz başvurusunu idare mahkemeleri incelemekle görevlidir.

İçtihat Metni:

İdari para cezasına itiraz eden Ayhan hakkında yapılan duruşma sonunda; mahkemenin görevsizliğine dair (Bolu Sulh Ceza Mahkemesi)’nden verilen 02.12.2005 tarihli hükmün Yargıtay’ca incelenmesi, muteriz vekili tarafından süresinde istenilerek dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığı’nın bozma isteyen 27.03.2006 tarihli tebliğnamesiyle Daireye verilmekle, dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

Yargı yolunu değiştiren kararlardan olması nedeniyle verilen görevsizlik kararının temyizi kabil olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 01.06.2005 gün ve 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 3 ve 27. maddeleri uyarınca idari yaptırımlara karşı başvuru yolunda Sulh Ceza Mahkemelerinin görevli ve yetkili kılınmış olduğu gözetilmeden görevsizlik kararı verilmiş ise de,

Hükümden sonra 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanunla Kabahatler Kanunu’nun 27. maddesine eklenen 8. fıkra ile “İdari yaptırım kararının verildiği işlem kapsamında aynı kişi ile ilgili olarak idari yargının görev alanına giren kararların da verilmiş olması halinde; idari yaptırım kararına ilişkin hukuka aykırılık iddiaları bu işlemin iptali talebiyle birlikte idari yargı merciinde görüleceğinin” düzenlendiği ve 15 Kasım 2007 tarihli Resmi Gazete’de yayınlanan Anayasa Mahkemesi’nin 05.04.2007 gün, 2007/35 esas, 2007/36 sayılı kararına göre de “İmar Kanunu’nun 42. maddesi uyarınca para cezası verilmesi işlemi, imar mevzuatına aykırı bir yapılanmanın tespiti, önlenmesi veya giderilmesine yönelik idari bir işlemin devamı niteliğinde olduğundan, Kabahatler Kanunu’nun 27. maddesinin (8) numaralı fıkrası uyarınca idari yaptırım kararının yanı sıra idari yargının görev alanına giren başka bir kararın da verilmiş olduğunun ve buna bağlı olarak söz konusu para cezalarına karşı açılacak davalarda idari yargının görevli olduğunun kabulü gerekmektedir. Bu durumda, İmar Kanunu’nun 42. maddesi uyarınca verilen para cezasına karşı Sulh Ceza Mahkemesinde açılan dava, itiraz başvurusunda bulunan mahkemenin görevine girmemektedir.” denilmiş olmasına göre,

İdari işlemle birlikte verilen idari para cezasına itiraz başvurusunu incelemeye idare mahkemeleri görevli kılındığından, muteriz vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile sonucu itibariyle doğru olan görevsizlik kararının (ONANMASINA), 11.02.2008 günü oybirliğiyle karar verildi.