İçtihat Özeti:

• Davacının davalı ile nikahsız evlendiğinde reşit olup, resmi nikah yapılmamış olması davacının kendi kusuru olduğundan, manevi tazminat koşulları oluşmamıştır.
• Hayat deneyimlerine göre, ziynet eşyalarının kadın üzerinde olması olağandır. Bu çeşit eşyaların rahatlıkla götürülebilen eşyalardan olması, evden ayrılmayı tasarlayan kadının onları yanında götürmesi doğaldır.

İçtihat Metni :

Davacı H…. vekili avukat İlyas tarafından, davalı Mustafa aleyhine 20.09.2004 gününde verilen dilekçe ile tazminat ve eşya iadesi istenmesi üzerine, mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24.10.2007 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, ziynet eşyasının iadesi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece istem kısmen kabul edilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, resmi nikah kıymadan davalı ile bir yıl süreyle evlilik yaşadığını ve evliliklerinin bozulmasına davalının neden olduğunu, düğünde takılan ziynet eşyalarının davalıda kaldığını belirterek, ziynet eşyalarının iadesini ve manevi tazminat istemiştir.
 
Davalı, davacının akrabası olduğunu, evlendikten sonra resmi nikah yapmak için Adana’da çalışmalar başlattığını, davacıdan kaynaklanan nedenle resmi nikahın kıyılamadığını, psikolojik rahatsızlığı nedeniyle hastanede yattığı sırada davacıyı kardeşinin babasının evine götürdüğü, ziynet eşyalarının davacıda kaldığını, davacı ile resmi nikah yapmadıkları için manevi tazminatla sorumlu tutulamayacağını belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının bir süre davalı ile evli kaldığını, davacının yaşadığı sosyal çevre gözetildiğinde dul bir insanın yeniden evlenmesinin güç olduğu gerekçesiyle manevi tazminat ve ziynet eşyaları yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davaya konu olan olayda davacı, ziynet eşyalarının nikahsız kocası davalıda kaldığını İleri sürmüş, adı geçen İse bu eşyaları davacının müşterek evi terk ederken yanında götürdüğünü savunmuştur. Hayat deneyimlerine göre olağan olan, bu çeşit eşyanın kadın üzerinde olmasıdır. Diğer taraftan, bunlar rahatlıkla götürülebilen çeşitlerdendir. Onun için evden ayrılmayı tasarlayan kadının onları yanında götürmesi tabiidir. O halde, kadının evi terk ederken ziynet eşyasının zorla elinden alındığı veya götürmesine engel olunduğu kanıtlanmadıkça, kadın tarafından götürüldüğünün kabulü gerekir.

Davacı, dava dilekçesinde, davaya konu ziynet eşyasının götürülmesine engel olunduğunu veya zorla elinden alındığını iddia etmemiştir. Bu yolda bir ispat da yoktur. Hal böyle olunca, o eşyanın evde kaldığını düşünmek mantığa aykırı düşeceğinden, ziynet niteliğinde olan eşya hakkındaki davanın reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabulü doğru değildir. Ayrıca davacı, davalı ile nikahsız evlendiğinde reşit olup, resmi nikah yapılmamış olması davacının kendi kusurunu oluşturur. O nedenle, manevi tazminat koşulları da oluşmamıştır. Açıklanan nedenlerle davanın tümden reddi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle kısmen kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle (BOZULMASINA) ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20.03.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.

İlgili Kavramlar
o HAKSIZ EYLEM NEDENİYLE TAZMİNAT
o USULİ KAZANILMIŞ HAK

İçtihat Özeti: İlk bilirkişi raporunda karşı davacının 5/8 kusurlu kabul edilip, davacı vekilinin de bu kusur oranını kabul etmesi usuli kazanılmış hak oluşturacaktır. Bu kabule rağmen sonradan alınan ve karşı davacıyı 6/8 kusurlu kabul eden raporun hükme dayanak yapılması tazminat miktarlarını değiştireceğinden doğru değildir.

İçtihat Metni :

Davacı K….. ve A.. vekili tarafından, davalı M…… ve A… Sigorta A.Ş. aleyhine 11.06.2004 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl ve karşı davanın kısmen kabulüne dair verilen 29.12.2006 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı-karşı davacı Mustafa vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı-karşı davacı M……’nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalı-karşı davacı Mustafa’nın diğer temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece alınan 17.06.2005 tarihli bilirkişi raporunda davalı-karşı davacı M…..’nın 5/8 oranında kusurlu olduğu kabul edilmiştir. Davacılar A.. ve K….. vekilinin 27.06.2005 tarihli oturumda belirlenen kusuru kabul ettiği anlaşılmaktadır. Bu kabul beyanı karşı taraf lehine usuli kazanılmış hak doğurur. Davacı vekilinin kabul beyanına rağmen, mahkemece 12.09.2005 tarihli Adli Tıp Kurumu’ndan alınan ve davalı M……’nın 6/8 kusurlu olduğunu belirleyen raporun esas alınarak karar verilmiş olması, davalı M…..’ya karşı açılan davada onun aleyhine olarak fazla ve aynı zamanda karşı davacı olan M……’nın açtığı davada da daha az tazminata karar verilmesi sonuçlarını doğurduğundan verilen kararın bozulması gerekmiştir.

Ayrıca, karşı davanın davacısı olan M…..’nın yaptığı tespit giderlerinin de karşı taraftan tahsili istendiğine göre, mahkemece bu giderlerin de yargılama giderlerinden sayılarak hüküm altına alınması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı, birleşen dosyanın davacısı M…..  yararına (BOZULMASINA), diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Davacı Yasin ‘e velayeten kendilerine asaleten Alim ve Şafak vekili Avukat Şükran tarafından, davalı A… Sitesi Yönetimi ve Hamza aleyhine 17/12/2004 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 07/09/2006 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı A… Sitesi Yönetimi vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
Davacılar, davalı A… Sitesindeki kat mülkiyetine konu olan binada kiracı olarak kaldıklarını, site yönetimince asansörlere gerekli bakımın yapılmadığını, küçük Yasin’in asansör ile kapı arasına sıkışarak yaralandığını belirterek uğranılan zararın giderimini istemişlerdir.

Mahkemece istem kısmen kabul edilmiş, karar davalı A… Sitesi yönetimi tarafından temyiz edilmiştir. Kat Mülkiyeti Kanununa göre site yöneticiliğinin tüzel kişiliği bulunmamaktadır. Bu nedenle davanın yöneticiliğe karşı açılması doğru değildir. Anılan kanunun 19/son maddesi “her kat maliki ana gayrimenkule ve diğer bağımsız bölümlere kusuru ile verdiği zarardan dolayı diğer kat maliklerine karşı sorumludur” hükmünü içermektedir. Ayrıca dosyada bulunan Sincan 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2001/605 esas sayılı dosyası ile site yöneticisi olan kişinin TCK.’nun 459/1 maddesi hükmüne göre mahkum oldukları anlaşılmaktadır. Şu durumda dava, bu kişilere yöneltilmelidir. Husumet itirazı, açıkça veya hiç ileri sürülmese de mahkemece re’sen dikkate alınmalıdır. Şu halde A…Sitesi Yönetimine yönelik davanın husumet ehliyeti bulunmaması nedeniyle reddi gerekirken işin esasına girilip karar verilmesi doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın gösterilen nedenlerle temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 23/01/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.