Esas no. 2008/314 - Karar no. 2008/4171 – Tarih. 10.4.2008

İÇTİHAT ÖZETİ :  Dava dilekcesinde, ortak yere elatmanin onlenmesi, projeye aykiriliklarin giderilmesi istenilmistir. Binanin mimari projesinde kombi, klima gibi cihazlar icin yer belirlenmemis ise, yonetim planinda bu cihazlarin konulmasini yasaklayici duzenleme bulunup bulunmadigina bakılmalıdır. Bir yasaklama bulunmamasi halinde; baska bagimsiz bolumlere ve ortak alanlara zarar verecek ve tahammul sinirlarini asacak boyutta koku, duman veya ses cikarmamak kosuluyla buna izin verilmelidir.

DAVA :  Dava dilekcesinde, ortak yere elatmanin onlenmesi, projeye aykiriliklarin giderilmesi istenilmistir. Mahkemece davanin kismen kabulune karar verilmis, hukum: taraf vekillerince temyiz edilmistir.

Temyiz isteminin suresi icinde oldugu anlasildiktan sonra, dosyadaki butun kagitlar okunup geregi dusunuldu:

KARAR :  Dosyadaki yazilara, kararin dayandigi kanitlarla yasal gerektirici nedenlere ve ozellikle kanitlarin takdirinde bir isabetsizlik gorulmemesine gore sair temyiz itirazlari yerinde degildir.

Ancak;

Davaci dava dilekcesinde, davalinin balkonuna monte ettigi kombi cihazinin bacasinda yogunlasan buhari olusturdugu suyun binanin giris ve cikis yerlerine akmak suretiyle kat maliklerinin islanmalarina neden oldugunu ileri surmektedir. Yerinde yapilan kesif sonucu duzenlenen bilirkisi raporunda sozu edilen su damlamasi ile ilgili olarak ne gibi tedbirlerin alinmasi gerektigi tartisilmamistir.

Dogalgaz veya sivi yakitla calisan sofben ve kombi ile elektrikle calisan klima cihazlari modern yasamin vazgecilmez, faydali ve zorunlu ev aletlerindendir. Anatasinmazin onayli mimari projesinde bu aletler icin yer ayrilmadigi takdirde, bunlarin bagimsiz bolumlerin hangi yerlerine konulacagi sorunu ile karsilasilmaktadir. Bu tur uyusmazliklarin cozumunde, Kat Mulkiyeti Yasasi’nin yasaklayici hukumlerini aynen uygulamak sorunu herkesin kabul edebilecegi bicimde cozmemekte, bazen de isi daha karmasik ve icinden cikilmaz bir hale getirmekte, memnuniyetsizlige neden olmaktadir. Bulunacak cozum yolu; kisilerin can guvenligini tehlikeye dusurmemek, cagin sundugu bu teknolojik olanaklardan tum kat maliklerini yararlandirmak, bunun yaninda da 634 sayili Kat Mulkiyeti Yasasi’nin 18. maddesinde deginildigi gibi bu cihazlari kullananlarin dogruluk kurallarina uymasini saglamak, diger kat maliklerini rahatsiz etmemek. ve onlarin haklarini cignememek, yonetim plani hukumlerine de uymak olmalidir. Bu ana ilkeler cercevesinde; oncelikle apartmanin onayli mimari projesinde kombi, sofben ve klima cihazlari icin belirlenmis bir yer bulunup bulunmadiginin arastirilmasi ve bu aletler icin ozel bir yer ile baca ve gider sistemi ile ilgili herhangi bir duzenleme yapilip yapilmadigina bakilmali, yer ayrilmamis ise bu takdirde anatasinmazin yonetim planinda; kat maliklerinin bagimsiz bolumlerinin balkon veya pencerelerine kombi, sofben ve klima cihazlarinin konulmasinin yasaklanip yasaklanmadigi arastirilip, yonetim planinda boyle bir yasaklayici duzenleme bulundugu takdirde mahkemece balkona veya pencereye konulmus olan cihazlarin sokulup kaldirilmasina karar verilmelidir. Bu aletler icin yonetim planinda bir yasaklama bulunmadigi takdirde balkonun ic kismindaki duvarlara veya bagimsiz bolumun pencerelerine monte edilmek, baska bagimsiz bolumlere ve ortak alanlara su veya herhangi bir sivi akitmamak, zarar verecek ve tahammul sinirlarini asacak boyutta koku, duman veya ses cikarmamak kosuluyla buna izin verilmelidir.

Somut olaya gelince; anatasinmazin yonetim planinda balkonlara kombi cihazi konulamayacagina dair bir yasaklama bulunmamaktadir. O halde mahkemece, olay yerinde bilirkisi araciligiyla onayli mimari proje de uygulanmak suretiyle kesif yapilarak mimari projede kombi icin yer ayrilip ayrilmadiginin, ayrilmis ise sofbenin buraya konulup konulmadiginin tespit edilmesi, projede ozel bir yer gosterilmis ve alet bu yere konulmamis ise halen bulundugu yerden kaldirilarak teknigine uygun sekilde projesindeki yerine yerlestirilmesi, projesinde herhangi bir sekilde kombi Cihazi yeri yok ise bu takdirde kombi cihazinin teknik ozellikleri de irdelenerek davacinin iddia ettigi gibi bacasinda buhar yogunlasmasi olusup olusmayacagi ve bunun sonucu olarak cevreye rahatsizlik verecek miktarda su akitip akitmadiginin, su akitmasi halinde bunun ne sekilde giderilebileceginin, soz konusu suyun bagimsiz bolumun kombi cihazinin yerlestirildigi balkonun zemininde bulunmasi gereken atik su gideri hattina verilip verilemeyeceginin saptanip belirlenmesi, rahatsizligi giderecek hicbir cozum yolu bulunamadigi takdirde kombi cihazinin sokulerek kaldirilmasina karar verilmesi gerektiginin dusunulmemesi dogru gorulmemistir.

SONUÇ : Bu itibarla, yukarida aciklanan esaslar gozonunde tutulmaksizin yazili sekilde hukum tesisi isabetsiz, temyiz itirazlari bu nedenlerle yerinde oldugundan kabulu ile hukmun HUMK’nin 428. maddesi geregince ( BOZULMASINA ), temyiz pesin harclarinin istek halinde temyiz edenlere iadesine, 10.04.2008 gununde oybirligiyle karar verildi.

Benzer içtihat :

İçtihat konusu: Nüfus kaydı değişikliğinde çelişkiye mahal vermemek gerekir.

Davacılar ……. ve …. ile davalı Nüfus Müdürlüğü arasındaki davada Ümraniye 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen ve Yargıtay’ca incelenmeksizin kesinleşmiş bulunan 14.8.2007 günlü ve 2007/202E-2007/448K sayılı kararın yürürlükteki hukuka aykırı olduğu savıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 6.5.2008 gün ve Hukuk- 2008/80983 sayılı yazısıyla kanun yararına temyiz edilerek bozulması istenilmiş olmakla, dosyadaki tüm kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI:
Davacılar dava dilekçesinde, ikiz olduklarını ve nüfus kütüğünde 15.10.1984 olarak kayıtlı doğum tarihlerinin 15.10.1986 olarak düzeltilmesini istemişler, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.
Doğum tarihlerinin düzeltilmesine karar verilen davacılar ile aynı anneden doğduğu anlaşılan kardeşi 12.2.1987 doğumlu ……….. arasında düzeltilen doğum tarihine göre 3 ay 27 günlük bir zaman farkı bulunmaktadır. Bir kadının bu süre içerisinde iki kez doğum yapmasının tıbben mümkün olmadığı açık olup, hakim, nüfus kayıtlarında düzeltme yaparken bu kayıtların diğerleri ile çelişik olmamasına özen göstermeli, böyle bir sonucu doğuracak kararlar vermemelidir. Mahkemece bu husus dikkate alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.
Bu itibarla yukarıda açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK.’nun 427. maddesi gereğince sonuca etkili olmamak kaydıyla kanun yararına BOZULMASINA ve gereği yapılmak üzere kararın bir örneği ile dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 10.7.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.

İlgili Yargı Kararları:

• Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 2004/30947 E., 2005/24233 K.
• Yargıtay 18. Hukuk Dairesi 2008/834 E., 2008/2176 K. içtihatı
• Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 2008/2-36 E. , 2008/4730 K.

İçtihat konusu: Nüfus Kaydının Düzeltilmesi Davasının Aynı Konu iİçin Bir Kez Açılabilmesi

Davacı ……….. ile davalı Nüfus Müdürlüğü arasındaki davada Tavşanlı 2.Asliye Hukuk Mahkemesince verilen ve Yargıtay’ca incelenmeksizin kesinleşmiş bulunan 5/12/2006 günlü ve 2006/337-410 sayılı kararın yürürlükteki hukuka aykırı olduğu savıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12/10/2007 gün ve Hukuk- 2007/143432 sayılı yazısıyla kanun yararına temyiz edilerek bozulması istenilmiş olmakla, dosyadaki tüm kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı, dava dilekçesinde; nüfus kütüğünde “Babur” olan soyadının “Babür” olarak değiştirilmesini istemiştir. 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 27. maddesi gereğince adın (bu bağlamda soyadın) değiştirilmesi, ancak haklı nedenlere dayanılarak hakimden istenebilir. Dosyada toplanan bilgi ve belge içeriğinden; Davacının babası Temur’un Kelkit Asliye Hukuk Mahkemesine açmış olduğu dava sonunda verilen 22/8/1973 gün ve 1973/455-319 sayılı kararla “Durmaz” olan soyadının, “Babur” olarak değiştirildiği, bu hüküm tarihinde ergin bulunmayan davacı İhsan’ın soyadının da “Babur” olarak düzeltildiği anlaşılmaktadır. Babanın açtığı aile soyadı değişikliğini içeren dava ile ergin olmayan çocuğunda soyadı değişmiş bulunduğundan o çocuk ergin olduktan sonra aynı konuda (aile soyadının değiştirilmesi istemli) dava açamaz; buna 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Yasasının 36. maddesinin (b) bendi izin vermez. Açıklanan tüm bu nedenlerle davanın reddi gerekirken, kabulü ile davacının soyadının -istem gibi- değiştirilmesine karar verilmesi doğru görülmemiştir.
Bu itibarla yukarıda açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK.’nun 427. maddesi gereğince sonuca etkili olmamak kaydıyla kanun yararına BOZULMASINA ve gereği yapılmak üzere kararın bir örneği ile dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 28/2/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.

İlgili Yargı Kararları:

• HGK-TAZMİNAT DAVASI- HAKİMLERİN MESULİYETİ
• Eda Davası Açılabilecek Hallerde Tespit Davası Açmakta Hukuki Yarar Yoktur
• Doğum tarihinin düzeltilmesi isteminin gerçek yaşının tespiti için tam teşekküllü bir hastaneye gönderilerek sağlık kurulu raporu aldırılması zorunludur.
• Yargıtay 2. Hukuk Dairesi 2004/3807 E., 2004/4741 K.
• Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 1987/12-606 E., 1998/257 K.

İçtihat özeti: Nüfus Kayıtlarını değiştirirken çelişki meydana getirmemek gerekir.

Davacı ile davalı Nüfus Müdürlüğü arasındaki davada Kadirli 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen ve Yargıtay’ca incelenmeksizin kesinleşmiş bulunan 9.10.2007 günlü ve 2007/346 Esas 2007/432 Karar sayılı kararın yürürlükteki hukuka aykırı olduğu savıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 6.5.2008 gün ve Hukuk-2008/65767 sayılı yazısıyla kanun yararına temyiz edilerek bozulması istenilmiş olmakla, dosyadaki tüm kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı dava dilekçesinde, nüfus kütüğünde 5.4.1967 olarak kayıtlı doğum tarihinin 5.4.1969 olarak düzeltilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.
Dosyanın incelenmesinden davacının nüfusa 6.4.1967 tarihinde tescil edildiği anlaşılmıştır. Bir kimsenin doğmadan önce nüfusa tescili mümkün olmadığı halde doğum tarihinin 5.4.1969 olarak düzeltilmesi nüfus kayıtlarında çelişki meydana getirmektedir.
Hakim, nüfus kayıtlarında düzeltme yapılmasına karar verirken, bu kayıtlar arasında çelişki meydana getirmemek ve hayatın olağan akışına ters düşecek durumlara yol açmamaya özen göstermek zorunda olup, bu hususa uyulmaması usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.
Bu itibarla yukarıda açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK.’nun 427. maddesi gereğince sonuca etkili olmamak kaydıyla kanun yararına BOZULMASINA ve gereği yapılmak üzere kararın bir örneği ile dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 10.7.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.

İlgili Yargı Kararları:

• Aile Fertlerinin Nüfus Kayıtları Arasındaki Çelişki II
• Aile Fertlerinin Nüfus Kayıtları Arasındaki Çelişki
• Yargıtay 18. Hukuk Dairesi 2008/5669 E., 2008/8393 K. sayılı içtihatı

İçtihat özeti : Nüfus Kayıtlarında Doğum Tarihlerinin Ay ve Günü Belli Olmayanların Düzeltimesi idari Bir Görevdir.

Davacı ………….. ile davalı Nüfus Müdürlüğü arasındaki davada Büyükçekmece 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen ve Yargıtay’ca incelenmeksizin kesinleşmiş bulunan 29.6.2007 günlü ve 2007/228 Esas 2007/943 Karar sayılı kararın yürürlükteki hukuka aykırı olduğu savıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 6.5.2008 gün ve Hukuk-2008/62247 sayılı yazısıyla kanun yararına temyiz edilerek bozulması istenilmiş olmakla, dosyadaki tüm kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı dava dilekçesinde, nüfus kütüğünde 1929 olarak yazılı doğum tarihinin 1.1.1929 olarak düzeltilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüyle davacının doğum tarihinin 1.7.1929 olarak düzeltilmesine karar verilmiştir.
5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun “tarihlerde düzeltme ve tamamlama yetkisi” kenar başlığını taşıyan 39. maddesinin birinci fıkrasında “Genel Müdürlük, nüfus kayıtlarına göre vatandaşların hicri veya rumi tarihle yazılmış nüfus olaylarının tarihlerini miladi yıla çevirerek aile kütüklerine geçirmeye, doğum tarihlerinin ay ve günü belli olmayanların da eksikliklerini tamamlamaya yetkilidir.” hükmüne yer verilmiştir. Anılan hükme göre nüfus kayıtlarında doğum tarihlerinin ay ve günü belli olmayanların eksikliklerini tamamlamak, idari bir görevdir. Mahkemece HUMK.nun 7. maddesinin birinci fıkrası gereğince görev yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, davanın esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve Yasaya aykırı bulunmuştur.
Kabule göre ise;
Mahkemece doğum tarihinin 1.7.1929 olarak düzeltilmesine karar verilen davacı 8.5.1929 tarihinde nüfusa tescil edilmiştir. Bir kimsenin doğmadan önce nüfus kütüğüne tescili mümkün değildir.
Hakim nüfus kayıtlarında düzeltme yaparken kayıtlar arasında çelişki meydana getirmemeye ve hayatın doğal akışına ters düşecek durumlara yol açmamaya özen göstermesi gerekirken bu hususa dikkat edilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması da doğru bulunmamıştır.
Bu itibarla yukarıda açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK.’nun 427. maddesi gereğince sonuca etkili olmamak kaydıyla kanun yararına BOZULMASINA ve gereği yapılmak üzere kararın bir örneği ile dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 10.7.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.

İlgili Yargı Kararları:

• CMK 250 GÖREV ALANI, ÖRGÜTTEN BERAAT VE GÖREVSİZLİK
• Alacağın Temliki, Fesih, Görev, Kat İrtifakı, Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmesi
• Yargıtay 16. Hukuk Dairesi 2003/4594 E., 2003/9280 K.
• Yargıtay 19. Hukuk Dairesi 2001/6816 E., 2002/4172 K.
• Yargıtay 20. Hukuk Dairesi 2002/7463 E., 2002/8986 K.

İçtihat Özeti: Asıl borç ödenmeden önce faiz talep hakkı saklı tutulmuş ise ödeme sırasında ayrıca bu hakkın saklı tutulduğunun beyanına gerek yoktur.
İçtihat Metni :

Dava dilekçesinde, kamulaştırma bedelinin geç ödenmesinden doğan faiz alacağının tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hükmün temyiz İncelemesinin duruşmalı olarak yapılması davacılar vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle, dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü.

Davada, 39.041 YTL kamulaştırma bedelinin 17.10.2001 tarihinden 06.11.2006 tarihine kadar işlemiş faiz alacağı olarak 75.000 YTL’nin tahsili istenilmiştir. Mahkemece, davacıların kamulaştırma bedelini alırken (tahsil ederken) faiz isteme hakkını saklı tutmadıkları. Borçlar Yasası’nın 113. maddesi gereğince asıl borcun ödeme ile sona erdiği, bu nedenle bu davada istenilen faiz için ayrı bir dava açamayacakları gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Borçlar Yasası’nın 113. maddesinin ikinci fikrası hükmüne göre evvelce işleyen faizleri isteme hakkının saklı tutulduğu beyan edilmiş veya hal icabından neş’et eylemiş olmadıkça bu faizlerin istenemeyeceği öngörülmüştür. Buna göre, İşleyen faizleri isteme hakkının saklı tutulduğu veya durum gereği saklı tutma isteğinin bulunduğu anlaşıldığında bu faizler istenilebilecektir. Saklı tutma isteği asıl borç ödenmeden önce veya en geç ödeme sırasında gerçekleşmiş olmalıdır. Eğer asıl borç ödenmeden önce faiz istemi saklı tutulmuş ise, ödeme sırasında ayrıca bu hakkın saklı tutulmasına gerek yoktur. Somut olayda, taraflar arasında görülen kamulaştırma bedelinin indirimine ilişkin Hatay Asliye Üçüncü Hukuk Mahkemesi’nin 2001/30 E. 2005/265 K. sayılı dava dosyasının yargılaması sırasında taşınmaz mal sahipleri vekili mahkemeye verdiği ve anılan dosyaya konulan 23.06.2005 günlü dilekçede kamulaştırma bedelinin faizi ile ödenmesini, aksi takdirde bu faiz hakkını saklı tuttuklarını açıkça bildirmiş; idare vekili 07.10.2005 günlü oturumda okunan söz konusu dilekçe karşısında “istem reddedilsin” demiştir. Saptanan bu duruma göre eldeki davada taşınmaz mal sahiplerince istenen faiz alacağının asıl alacağın ödenmesinden önceki bir tarihte (23.06.2005 günlü dilekçe ile) saklı tutulduğu, ayrıca asıl alacağın kendilerine ödenmesi sırasında yeniden saklı tutma isteminde bulunmalarına gerek olmadığı gözetilmeden, yerinde olmayan gerekçe ile davanın reddine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla, yukarıda açıklanan esaslar gozönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK’nın 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA), temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.03.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Benzer içtihat :

İçtihat Özeti: Tüm paydaşlar dava konusu taşınmazların tamamının satılması yoluyla ortaklığın giderilmesini istemiş olduklarından, paylaşma biçiminde uyuşma sağlandığının kabulü ile taşınmazların satılması yoluyla ortaklığın giderilmesine karar verilmesi gerekir.
İçtihat Metni

Dava dilekçesinde ortaklığın giderilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davacı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle, dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Dava, 13 parça taşınmazda paydaşlar arasındaki ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece 443 ada 8 parsel sayılı taşınmaz hakkındaki davanın atiye terk edilmesi nedeniyle işlemden kaldırılmasına; 137 ada 10, 20 ada 28 ve 25 ada 38 parsel sayılı taşınmazlar hakkındaki davanın reddine; diğer taşınmazlarda ortaklığın satış yolu ile giderilmesine karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere, özellikle tüm paydaşların taşınmazların satılması yolu İle ortaklığın giderilmesi konusundaki açık beyanlarına göre aşağıda belirtilen hususlar dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

1- Dava konusu edilen tapulu 13 adet parselin dört paydaşı bulunmaktadır. Paydaşlardan davacı dava dilekçesinde taşınmazların aynen, olmadığı takdirde satış yoluyla ortaklığın giderilmesini istemiş iken, yargılamanın 03.05.2007 günlü oturumunda aynen taksim yolu ile ortaklığın giderilmesi isteminden vazgeçtiğini, dava konusu tüm taşınmazlar üzerindeki ortaklığın satış suretiyle giderilmesini istemiştir. Paydaşlardan G…. 24.05.2007 günlü oturumda, diğer paydaşlar N…. ve T…. vekilleri ise 07.06.2007 günlü oturumda tüm taşınmazların satılması yoluyla paydaşlığın giderilmesi isteminde bulunmuşlardır. Dolayısıyla tüm paydaşlar taşınmazların tamamının satılması yoluyla ortaklığın giderilmesi konusunda uzlaşmaya varmışlardır. 4721 sayılı Türk Medeni Yasası’nın 699. maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca paylaşma biçiminde uyuşma sağlanamazsa, paydaşlardan birinin istemi üzerine hakim malın aynen bölünerek paylaştırmasına (bölünen parçaların değerlerinin birbirine denk düşmemesi durumunda eksik değerdeki parçaya eklenerek denkleştirme sağlanmasına) karar verir. Somut olayda, yukarıda açıklandığı üzere tüm paydaşlar dava konusu taşınmazların tamamının satılması yoluyla ortaklığın giderilmesini istemiş olduklarından anılan yasa hükmüne göre paylaşma biçiminde uyuşma sağlandığının kabulü ile 137 ada 10, 20 ada 28 parsel ve 25 ada 38 parsel sayılı taşınmazların da satılması yoluyla paydaşlar arasındaki ortaklığın giderilmesine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile sözü edilen taşınmazlar hakkındaki davanın reddine hükmedilmesi,

2- Davacı vekili 01.06.2007 günlü dilekçede ve ayrıca 07.06.2007 günlü oturumda 443 ada 8 parsel sayılı taşınmaz hakkındaki davayı atiye bıraktığını (takipten sarfınazar ettiğini) bildirmiş, davalı taraf da buna muvafakat ettiklerini (rıza gösterdiklerini) belirtmişlerdir. Saptanan bu durum karşısında, HUMK’nın 185. maddesinin birinci bendine uygun olarak 443 ada 8 parsel sayılı taşınmaz hakkındaki davayı takipten sarfınazar edilmesi karşısında, mahkemece bu parsel yönünden bir karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmesi gerekirken “443 ada 8 parsel ile ilgili davanın işlemden kaldırılmasına” biçiminde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla, yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK’nın 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA), temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.03.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Benzer içtihat :

İçtihat özeti: 926 sayılı kanunun 112. maddesinin iptalinden sonra yapılan değişiklikte askeri personele yapılan öğretim, eğitim ve yetiştirme masraflarının, yükümlülük sürelerinin eksik kalan kısmı ile orantılı olarak kanuni faizi ile birlikte tazminat olarak ödeyecekleri belirtilmiş, miktarın güncelleştirilip günün para değerine uyarlanacağına dair bir hükme yer verilmemiştir. Yükümlülük sürelerinin hesabında, hizmetten sayılmayan firar, izin tecavüzü, açıkta, tutuklulukta, hapiste geçen süreler dikkate alınmaz.

İçtihat Metni

Dava dilekçesinde, eğitim ve öğretim giderinden kaynaklanan 5.433.210.000 TL alacağın sarf tarihinden itibaren faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ile davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra, dosyadaki bütün kağıtlar okunup, gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalının Türk Silahlı Kuvvetleri mensubu iken 01.08.2001 tarihinde re’sen emekliye sevk edildiğini, davalıya öğrenciliği sırasında yapılan masraflardan kalan mecburi hizmetine karşılık gelen borcunun 5.433.210.000 TL olduğunu, bu miktar alacağın sarf tarihinden itibaren yasal faiziyle tahsilini istemiş, mahkemece alınan bilirkişi ek raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1- Eğitim ve öğretim giderlerinin güncelleştirilerek tahsiline yönelik 926 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Yasası’nın 112. maddesinin 607 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile değiştiren hüküm Anayasa Mahkemesinin 21.05.2003 gün ve 2003/39 esas 2003/40 karar sayılı kararı ile 30.11.2003 tarihinden geçerli olmak üzere iptal edilmiş ve daha sonra yürürlüğe konulan 03.07.2003 gün ve 4917 sayılı Yasa’nın 5. maddesiyle 112. madde yeniden değiştirilmiş ve Türk Silahlı Kuvvetleri’nden her ne şekilde olursa olsun mecburi hizmet yükümlülüğünü tamamlamadan ayrılan veya ilişiği kesilen subay ve astsubaylar, her yıl Kuvvet Komutanlıkları, Jandarma Genel Komutanlığı ve Sahil Güvenlik Komutanlığı tarafından belirlenen askeri öğrenci, subay ve astsubay nasbedildikten sonra kendilerine yapılan öğretim, eğitim ve yetiştirme masraflarını yükümlülük sürelerinin eksik kalan kısmı ile orantılı olarak kanuni faizi ile birlikte tazminat olarak ödeyecekleri belirtilmiş, miktarın güncelleştirilip günün para değerine uyarlanacağına dair hükme yer verilmemiştir. Yükümlü lehine getirtilen bu yasal düzenlemenin davalı hakkında da uygulanması gerekeceği kaçınılmazdır. Mahkemece yükümlünün dosyadaki belgelere göre 1987-1991 yılları arasında öğrenim gördüğü de dikkate alınarak, bu tarihlerde yapılan masrafların gerçek miktarı saptanarak yükümlülük süresinin eksik kalan kısmıyla orantılı olarak ödemesi gereken tazminat miktarı hesaplanıp tahsiline karar verilmesi gerekirken, Kara Kuvvetleri Komutanlığınca bildirilen güncelleştirilmiş giderler üzerinden davalının borcunun belirlenmiş olması,

2- 926 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Yasası’nın 112. maddesi; …Türk Silahlı Kuvvetleri’nden her ne şekilde olursa olsun mecburi hizmet yükümlülüğünü tamamlamadan ayrılan veya ilişiği kesilen subay ve astsubaylar … kendilerine yapılan öğrenim, eğitim ve yetiştirme masraflarını, yükümlülük süresinin eksik kalan kısmı ile orantılı olarak kanuni faizi ile birlikte tazminat olarak öderler, hükmünü içermektedir. Sözü edilen yasa çerçevesinde Milli Savunma Bakanlığı’nca hazırlanan ve 17.12.2005 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren Türk Silahlı Kuvvetleri Personelinin Öğrenim, Eğitim ve Yetiştirme Masraflarının Tespitine Dair Yönetmeliğin tazminatın hesaplanma şeklini gösteren 6. maddesinin (a) bendinde, masrafın hesabında mecburi hizmet süresinin eksik kalan kısmı dikkate alınarak belirleneceği, hizmetten sayılmayan firar, izin tecavüzü, açıkta, tutuklulukta, hapiste geçen sürelerin dikkate alınmayacağı belirtilmiştir. Dosya içersindeki bilgi ve belgelerden, davalının 1987-1991 yılları arasında harp okulunda okuduktan sonra 30.08.1991 tarihinde subay nasbedildiği, görevine devam etmekte iken 16.03.2000 tarihinde firar etmesi üzerine 01.08.2001 tarihinde ilişiğinin kesildiği anlaşılmıştır. Bu durumda, davalının firarda geçen 635 günün mecburi hizmete dahil edilemeyeceği dikkate alınmadan, bu süre görevde geçirilmiş gibi davalının kalan mecburi hizmetini belirleyen bilirkişi ek raporuna göre hüküm tesisi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla, yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK’nın 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA), temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 25.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.

İlgili Yargı Kararları:

• Yargıtay 13. Hukuk Dairesi 2008/4345 E., 2008/6088 K. sayılı içtihatı
• Yargıtay 3. Hukuk Dairesi 2005/10944 E., 2005/13157 K.

İçtihat Özeti: İİK’nın 67. maddesine göre takip talebine itiraz edilen alacaklıya, mahkemeye ya da merciye müracaat imkanı bakımından bir tercih hakkı tanınmıştır. alacaklı tercihini mahkemeye müracaat şeklinde yapmışsa, artık mahkemenin hem icra dairesinin yetkisine ve hem de borcun esasına ilişkin itirazı incelemesi gerekecektir.
İçtihat Metni :

Dava dilekçesinde, site aidat alacağı için yapılan icra takibine itirazın iptali istenilmiştir. Mahkemece, dava dilekçesinin mahkemenin yetkisizliği nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra, dosyadaki bütün kağıtlar okunup, gereği düşünüldü:

Dava, ödenmeyen site aidat borcunun tahsili için yürütülen icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davacı, alacağın tahsili amacıyla İstanbul Dördüncü İcra Müdürlüğümde icra takibinde bulunmuş, davalı; borca ve icra dairesinin yetkisine itirazında, ikametgahı olan Kadıköy İcra Dairesi’nin yetkili olduğunu ileri sürerek takibi durdurmuştur.

Davacı, itirazın iptali davasını İstanbul’da açmış olup, davalı borçlunun yetki itirazı üzerine mahkemece yetkisizlik kararı ile dosyanın Beykoz Sulh Hukuk Mahkemesi’ne gönderilmesine karar verilmiştir.
 
İcra ve İflas Yasası’nın 50. maddesi, yetki sorununu düzenlemektedir. Maddenin ikinci fıkrasında; yetki itirazının esas hakkında itirazla birlikte yapılacağı, tetkik merciinin önce yetki itirazını inceleyip kesin bir sonuca bağlayacağı belirtilmiştir. Bu madde hükmünün itirazın iptali davasında da uygulanacağının kabulü gerekir. İcra ve İflas Kanunu’nun 67. maddesinde açıkça “takip talebine itiraz edilen ve itirazın kaldırılması için merciiye müracaat etmek istemeyen alacaklı” denildiğine göre; alacaklıya, ya mahkemeye ya da merciiye müracaat imkanı bakımından bir tercih hakkı tanınmaktadır. Alacaklı tercihini mahkemeye müracaat şeklinde yapmışsa, artık mahkemenin, hem icra dairesinin yetkisine itirazı ve hem de borcun esasına ilişkin itirazı incelemesi gerekecektir.

Bütün bu hususlar dikkate alınarak somut olay incelendiğinde; İstanbul’da açılan itirazın iptali davasında mahkemenin öncelikle icra dairesinin yetkisine ilişkin itirazı incelemek suretiyle yetkili icra dairesinde yapılmış bir icra takibi bulunup bulunmadığını saptaması ve daha sonra da kendisinin yetkili olup olmadığını belirlemesi gerekir.

İcra dairesinin yetkili olmadığını belirlemesi halinde ise, esas hakkında itirazlara girişilmeksizin yetkili icra dairesinde yapılan icra takibi bulunmaması nedeniyle itirazın iptali davasının reddine karar vermesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde mahkemenin yetkisizliğine, dosyanın yetkili Beykoz Sulh Hukuk Mahkemesi’ne gönderilmesine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla, yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan, kabulü ile hükmün HUMK’nın 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA), temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.

İlgili Yargı Kararları:

• Boşanma Protokolüne Dayanan Alacaklarda Görevli Mahkeme
• Bonoya Dayalı Olarak; Borçlunun İkametgahında, Bonoda Yazılı Yetkili Yerde, Bonoda Yazılı Ödeme Yerinde veya Yazılmamışsa Düzenlendiği Yerde Takip Yapılabilir
• Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 2007/19-50 E., 2007/50 K.
• Yargıtay 11. Hukuk Dairesi 1998/7885 E., 1998/9218 K.
• Yargıtay 2. Hukuk Dairesi 2000/852 E., 2000/3152 K.