İçtihat Özeti: Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı yasa’nın 5560 sayılı yasa ile değişik 191. maddesi uyarınca; uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alan, kabul eden veya bulunduran kişi hakkında, sanık, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmamış ise sadece denetimli serbestlik tedbirine, kullanmış ise tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.
İçtihat Metni :

Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan sanık D……’ın 5237 sayılı TCK’nın 191/1, 31/3, 62 ve 50-3. maddeleri uyarınca 4.000.- YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin (İzmir 8. Çocuk Mahkemesi) nce 10.07.2007 tarihinde 2007/432 esas ve 2007/302 karar sayı ile verilen hükmüne karşı Yüksek Adalet Bakanlığının Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 19.11.2007 gün ve 58706 sayılı kanun yararına bozma talebi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.12.2007 gün ve 2007/261564 sayılı tebliğnamesi ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı. Dosya ve ekleri incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kanun yararına bozma talebi ve tebliğnamede, “Sanığın eyleminin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak olarak kabul edilmiş olması karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesine göre, sanık hakkında tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine de hükmedilmesi gerektiği, ancak tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranılmaması halinde cezanın infaz edilmesi gerekeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek, anılan hükmün bozulması istenmiştir.

Hüküm tarihinde yürürlükte olan 5237 sayılı TCK’nın 5560 sayılı Kanun ile değişik 191. maddesi uyarınca, uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alan, kabul eden veya bulunduran kişi hakkında, mahkemece, aynı maddenin (2) veya (6). fıkralarındaki olasılıklardan hangisi tercih edilirse edilsin, sanık, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmamış ise sadece denetimli serbestlik tedbirine, bu maddeleri kullanmış ise tedavi ve denetimli serbestlik tedbirlerine hükmedilmesinde zorunluluk bulunduğu, anılan tedbirlerin uygulanması yönünden mahkemeye takdir hakkı tanınmadığı gözetilmeksizin; sanığın, hapis cezası ve tedavi yerine para cezası verilmesi yönündeki isteği “tedbiri kabul etmediği” biçiminde yanlış yorumlanarak doğrudan ceza tayin edilmesi ve buna rağmen denetimli serbestlik tedbirine hükmedilmemesi yasaya aykırı olup, kanun yararına bozma talebine dayanan ihbarnamedeki düşünce bu değişik gerekçe ile yerinde görüldüğünden; İzmir Sekizinci Çocuk Mahkemesince 10.07.2007 tarihinde 2007/432 esas ve 2007/302 karar sayı ile verilen hükmün, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince (BOZULMASINA); aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiye dayanılarak;

“Sanığın kullanmak için uyuşturucu madde bulundurduğu, ancak uyuşturucu veya uyarıcı madde kullandığı konusunda delil olmadığı anlaşıldığından;

1-5237 sayılı TCK’nın 5560 sayılı Kanunla değişik 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince, sanık hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına,

2-Sanığın, denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranıp davranmaması durumuna göre, aynı maddenin 5. fıkrası uyarınca gerekli hükmün mahkemesince verilmesine,”

Dosyanın adı geçen mahkemeye gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına verilmesine, 04.02.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

İçtihat Özeti: İzinsiz kenevir ekmek ve kullanmak için esrar bulundurmak fiillerinin iki ayrı suç oluşturduğu, sanıkların yetiştirdiği kenevir miktarının kullanma sınırlarının üzerinde bulunduğu, sanıkların işledikleri eylemler ile ilgili davaların; gerek suç tarihinde yürürlükte olan 2313 sayılı yasa’nın 27, gerek hüküm tarihinde yürürlükte olan 4926 sayılı yasa’nın 30 ve geçici 1. maddeleri, gerekse sonradan yürürlüğe giren 5607 sayılı yasa’nın 17 ve geçici 1. maddeleri gereğince birlikte kovuşturulup karara bağlanması doğru değildir.

İçtihat Metni:

İzinsiz hint keneviri ekmek ve kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçlarından sanıklar Ayhan ve Cengiz hakkında (Bayındır Asliye Ceza Mahkemesi)’nce yapılan yargılama sonunda; 28.10.2005 tarihinde 2005/249 esas ve 2005/431 karar sayı ile bu fiiller tek suç kabul edilerek, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan verilen mahkumiyet hükmünün, Cumhuriyet Savcısı ile sanıklar tarafından süresi içinde temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma isteğiyle dava dosyasının tebliğname ekinde 11.04.2006 tarihinde Dairemize gönderildiği anlaşıldı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp düşünüldü:
 
Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde tartışılan delillere ve dosya içeriğine uygun gerekçeye göre, yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1- İzinsiz kenevir ekmek ve kullanmak için esrar bulundurmak fiillerinin iki ayrı suçu oluşturduğu; sanıkların yetiştirdikleri kenevirlerin 81 kök olması, 9 kökünü söküp kurumaya bırakmaları ve kriminal polis laboratuarı tarafından düzenlenen raporda kenevirlerin tamamından net 1344 gram esrar elde edileceğinin belirtilmesi, bu miktar esrarın kullanma sınırlarının üzerinde bulunması nedeniyle, sanıkların kenevirleri, elde edecekleri esrarı kullanmak için yetiştirdikleri kabul edilemeyeceğinden, izinsiz kenevir ekme suçunun, suç tarihinde yürürlükte iken, 5377 sayılı Kanun’la 08.07.2005 tarihinde madde metninden çıkarılan 5237 sayılı TCK’nın 191. maddesinin 1. fıkrasının ikinci cümlesinde yer alan “Kendisi tarafından kullanılmak üzere uyuşturucu veya uyarıcı madde etkisi doğuran bitkileri yetiştiren kişi, bu fıkra hükmüne göre cezalandırılır” hükmünün kapsamına girmediği gözetilmeden; Ceza Genel Kurulu’nun 22.05.2007 tarihinde verdiği 2007/85-109 sayılı kararında da belirtildiği üzere, 2313 sayılı Kanun’un 27. maddesinin yollaması ile gerek hüküm tarihinde yürürlükte olan 4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu’nun 30 ve geçici 1. maddelerine, gerekse sonradan yürürlüğe giren 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu’nun 17 ve geçici 1. maddelerine aykırı olarak, sözü edilen iki suçla ilgili davaların birlikte kovuşturulup karara bağlanması,

2- Kabule göre;

a) Sanıkların izinsiz kenevir ekmek ve kullanmak için esrar bulundurmak fiillerinin iki ayrı suçu oluşturduğu gözetilmeden, her iki fiilin bütünüyle kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçunu oluşturduğu kabul edilerek, sadece bu suçtan hüküm kurulması,

b) Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçu iie ilgili olarak; hükümden sonra 19.12.2006 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun’la değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191. maddesinde; uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alan, kabul eden veya bulunduran kişi hakkında;

aa) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmamış ise, birinci fıkraya göre cezaya hükmedilmeden ikinci fıkra uyarınca sadece denetimli serbestlik tedbirine karar verilmesi,

bb) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmış ise, birinci fıkraya göre cezaya hükmedilmeden ikinci fıkra gereğince sadece tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine karar verilebileceği gibi, altıncı fıkranın yollaması uyarınca birinci fıkradaki ceza ile birlikte ikinci fıkradaki tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedilebileceği,

cc) Sadece ikinci fıkranın uygulandığı durumlarda, tedavinin ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranması halinde davanın düşmesine karar verilmesi, aksi halde birinci fıkra uyarınca ceza tayin edilmesi,
Öngörülmüş olduğundan; bu değişiklik karşısında, uyuşturucu madde kullanmış olan sanıkların hukuksal durumunun yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet Savcısı ile sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün istem gibi (BOZULMASINA), 04.02.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

İçtihat özeti: Hükümden sonra yürürlüğe giren 5560 sayılı kanun ile değişik 5237 sayılı kanunun 191.ci maddesinde; Uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alan, kabul eden veya bulunduran kişi hakkında öngörülen müeyyideler değişerek yeni müeyyideler getirildiğinden, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunludur.
İçtihat Metni :

Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan sanık Mehmet hakkında (Milas İkinci Asliye Ceza Mahkemes’O'nce yapılan yargılama sonunda, 24.05.2005 tarihinde, 2005/290 esas, 2005/109 karar sayı ile mahkumiyet kararı verildiği; hükmün üst Cumhuriyet Savcısı tarafından süresi içinde temyiz edildiği; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma isteğiyle dava dosyasının tebliğname ekinde 02.05.2006 tarihinde Dairemize gönderildiği anlaşıldı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargılama sürecinin kanuna uygun olarak yapıldığı; aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı; eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı; vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı; eyleme uyan suç tipi ile artırma ve indirme nedenleri tartışılarak yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, üst Cumhuriyet Sav-cısı’nın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 19.12.2006 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191. maddesinde; uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alan, kabul eden veya bulunduran kişi hakkında;

a) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmamış ise, birinci fıkraya göre cezaya hükmedilmeden ikinci fıkra uyarınca sadece denetimli serbestlik tedbirine karar verilmesi,

b) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmış ise, birinci fıkraya göre cezaya hükmedilmeden ikinci fıkra gereğince sadece tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine karar verilebileceği gibi, altıncı fıkranın yollaması uyarınca birinci fıkradaki ceza ile birlikte ikinci fıkradaki tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedilebileceği,

c) Sadece ikinci fıkranın uygulandığı durumlarda, tedavinin ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranması halinde davanın düşmesine karar verilmesi, aksi halde birinci fıkra uyarınca ceza tayin edilmesi,

Öngörülmüş olduğundan; bu değişiklik karşısında, uyuşturucu madde kullanmış olan sanığın hukuksal durumunun yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, üst Cumhuriyet Savcısı’nın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün istem gibi (BOZULMASINA), 15.01.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

İçtihat Özeti: Afyon maddesinin 5237 saydı TCK’nın 188/4. maddesinde sayılan uyuşturucu veya uyarıcı maddelerden olmadığı dikkate alınmalıdır.

İçtihat metni:

Uyuşturucu madde ticareti yapmak  suçundan sanık Haluk hakkında İSTANBUL  10.Ağır Ceza Mahkemesi’nce yapılan yargılama sonunda 03.05.2007 tarih ve 2006/269 esas, 2007/113 karar sayı ile  mahkumiyet kararı verildiği; hükmün sanık ve müdafii tarafından süresi içinde temyiz edildiği; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca bozma isteğiyle dava dosyasının tebliğname ekinde 06.11.2007 tarihinde Dairemize gönderildiği anlaşıldı.  
  
DOSYA İNCELENDİ, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:
  
Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık  ve müdafiinin diğer temyiz itirazlarının reddine ancak;
  
1-3298 sayılı Kanunun 4. maddesinde ” ham afyon, hazırlanmış afyon, tıbbi afyon ve müstahzarları Türk Ceza Kanununun uygulanmasında uyuşturucu maddelerden sayılır” dendiği, 13.1.1964 tarih 1963/2, 1964/2 sayılı İçtihadı birleştirme kararı uyarınca “765 sayılı TCK’nın 403/6. maddesinde sayılmayan maddelerin bu bent kapsamında değerlendirilemeyeceği” yine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.1995 gün 1994/10-378 esas, 1995/73 sayılı kararlarında açıklandığı üzere 765 sayılı TCK’nın 403/6. maddesinde şiddet sebebi olarak sadece eroin, kokain, morfin, baz morfin sayılmış olup benzeri ibaresine yer verilmediği nazara alınarak, “afyon”un 765 sayılı TCK’nın 403/6. maddesinde sayılan uyuşturucu maddelerden olmadığı, bu güne kadar yapılan uygulamalar ile Dairemizce de benimsenmiş olması karşısında ve 01.06.2005 tarihinde 765 sayılı TCK’nın yerine yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın 188/4. maddesinde de 765 sayılı TCK’ya benzer bir şekilde düzenleme yapılıp şiddet sebebi olarak uyuşturucu veya uyarıcı maddenin eroin, kokain, morfin veya baz morfin olması halinde artırım yapılacağı belirtilmiş olmasına göre; dosya içerisinde mevcut Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulunun 19.02.2007 tarih ve 417 karar numaralı raporunda suç nedeniyle ele geçirilen maddenin ham afyon (afyon sakızı) olduğu ve “morfin” içerdiğinin belirtilmesi karşısında “afyon”un ayrıştırılması ile ortaya çıkan içerdiği maddelerin değil, kendisinin dikkate alınması gerekir.
  
Sonuç olarak; “afyon”un 5237 sayılı TCK’nın 188/4. maddesinde sayılan uyuşturucu veya uyarıcı maddelerden olmadığı dikkate alınmadan yazılı şekilde cezanın artırılması,
    
2- Suç konusu uyuşturucu maddeler ile hassas terazinin TCK’nın 54. maddesi yerine  53. maddesi uyarınca zoralımına karar verilmesi,  
  
Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 16.01.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

İçtihat :

Uyuşturucu madde ticareti yapmak suçundan sanık Süleyman ile uyuşturucu madde ticareti yapmak ve kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçlarından sanık Murat hakkında TARSUS Ağır Ceza Mahkemesi’nce yapılan yargılama sonunda, 12.06.2007 tarih ve 2007/89 esas, 2007/178 karar sayı ile mahkûmiyet kararı verildiği; hükümlerin sanıkların müdafileri  tarafından süresi içinde temyiz edildiği; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca onama ve bozma isteğiyle dava dosyasının tebliğname ekinde 25.10.2007 tarihinde Dairemize gönderildiği anlaşıldı.Dosya incelendi:
  
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:
  
A-Sanık Süleyman Suat hakkında kurulan hükme ilişkin incelemede:
  
Hatay Ağır Ceza Mahkemesi’nde  hakkında dava açıldığı anlaşılan Ali hakkındaki davanın derdest ise bu dava ile birleştirilmesi, sonuçlanmış ise sonucuna göre sanık hakkında 192/3. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediği tartışılmadan  bu madde uyarınca indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.
  
Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafiinin  yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak:
  
TCK’nın 53. maddesinin (3) fıkrası  uyarınca 53/1-c  bendindeki ” velayet hakkından;  vesayet  ve kayyımlığa ait bir  hizmette bulunmaktan yoksunluğun” sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu  salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise  yoksunluğun hapis cezasının infazı  tamamlanıncaya kadar  devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde  karar verilmesi,  
  
Yasaya aykırı olduğundan, hükmün CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; TCK’nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün çıkarılarak yerine “Sanık  hakkında TCK’nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibaresinin yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
  
B-Sanık Murat hakkında kurulan hükümlere ilişkin incelemede:
  
Uyuşturucu madde ticareti yapmak suçuna ilişkin olarak, Hatay Ağır Ceza Mahkemesi’nde  hakkında dava açıldığı anlaşılan Ali hakkındaki davanın derdest ise bu dava ile birleştirilmesi, sonuçlanmış ise sonucuna göre sanık hakkında 192/3. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediği tartışılmadan; uyuşturucu madde kullanmak suçu ile ilgili olarak ise, sanığın esrar maddesini satın aldığını söylediği Veysel isimli kişinin  yakalanıp yakalanmadığı, hakkında dava açılıp açılmadığı, dava açılmış ise  sonuçlanıp sonuçlanmadığı araştırılmadan   adı geçen hakkında  hazırlık soruşturması yürütüldüğü ve yetkisizlik  kararı verildiği  gerekçesiyle,  TCK’nın 192/3. maddesi gereğince sanığın cezalarından  indirim  yapılması,  karşı temyiz olmadığından   bozma  sebebi sayılmamıştır.                                      
  
Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık  müdafiinin diğer temyiz itirazlarının reddine ancak;
  
1-Her iki suçla ilgil olarak; tekerrür hükümlerinin uygulanmasına esas alınan Ankara 7. Sulh Ceza Mahkemesinin 23.12.2002 gün ve 2002/1678-1470 sayılı ilamının, 765 sayılı TCK’nın 456/4, 457/1. maddeleri uyarınca 189.820.000.TL (189.00 YTL) adli para cezasına ilişkin ceza kararnamesi olup, bu kararnamenin 24.01.2003 tarihinde kesinleştiği ve 15.07.2006 tarihinde de infaz edildiği  anlaşılmış  ise de;  Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.06.2003 gün ve 4-184/186 sayılı kararında da açıklandığı üzere, ceza kararnamesi ile tayin olunan cezaların, tekerrür hükümlerinin uygulanmasında esas alınamayacağı gözetilmeden, sanığın cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,
  
2-Uyuşturucu madde ticareti yapmak suçu ile ilgili olarak; TCK’nın 53. maddesinin (3) fıkrası  uyarınca 53/1-c  bendindeki ” velayet hakkından;  vesayet  ve kayyımlığa ait bir  hizmette bulunmaktan yoksunluğun” sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu  salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise  yoksunluğun hapis cezasının infazı  tamamlanıncaya kadar  devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde  karar verilmesi,  
  
3- Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçu ile ilgili olarak; hükümden önce 19.12.2006 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürülüğa giren 5560 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191. maddesinde; uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alan, kabul eden veya bulunduran kişi hakkında;
  
a) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmamış ise, birinci fıkraya göre cezaya hükmedilmeden ikinci fıkra uyarınca sadece denetimli serbestlik tedbirine karar verilmesi,
  
b) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmış ise, birinci fıkraya göre cezaya hükmedilmeden ikinci fıkra gereğince sadece tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine karar verilebileceği gibi,  altıncı fıkranın yollaması uyarınca birinci fıkradaki ceza ile birlikte ikinci fıkradaki tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedilebileceği,
  
c) Sadece ikinci fıkranın uygulandığı durumlarda, tedavinin ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranması halinde davanın düşmesine karar verilmesi, aksi halde birinci fıkra uyarınca ceza tayin edilmesi
  
Öngörülmüş olduğundan; uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmış olan sanık  hakkında, belirtilen iki seçenekten biri uygulanırken nedenleri tatışılıp gerekçesi gösterilmeden, hapis cezası ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbirlerinin birlikte uygulanması,
  
4-Kabule göre; kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçunda da  TCK’nın 53. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, Yasaya aykırı, sanık  müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükümlerin istem gibi BOZULMASINA,  16.01.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

İçtihat:

Uyuşturucu madde ticareti yapmak suçundan sanıklar İbrahim ve Engin hakkında İZMİR 3. Ağır Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, 28.12.2006 tarih ve 2006/431 esas, 2006/620 karar sayı ile mahkûmiyet hükmü kurulduğu; hükmün sanıklar müdafileri tarafından temyiz edildiği; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanıklar hakkındaki hükümlerin düzeltilerek onanması isteğiyle dava dosyasının tebliğname ekinde 26.09.2007 tarihinde Daireye gönderildiği anlaşıldı. Dosya incelendi.
  
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:
  
Sanık İbrahim müdafiinin temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteminin, hükmedilen cezanın süresine göre, 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8/1, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 318. ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 299. maddeleri uyarınca reddine karar verilerek dosya üzerinde inceleme yapılmıştır.
  
Yargılama sürecinin kanuna uygun olarak yapıldığı; aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı; eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı; vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı; eyleme uyan suç tipi ile artırma ve indirme nedenleri tartışılarak yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;
  
1- TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrası uygulanırken, sanıkların bu hakları kullanmaktan yoksunluklarının “53. maddenin (1) numaralı fıkrasının (c) bendi yönünden koşullu salıverilmesine kadar, diğer bentler açısından ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar” sürmesine karar verilerek, sözü edilen maddenin (2) ve (3) numaralı fıkralarına aykırılık oluşturulması,
  
2- Sanık İbrahim’in tekerrüre esas alınan mahkûmiyetinin 765 sayılı TCK’nın 404. maddesinin 2. fıkrasında yer alan uyuşturucu madde kullanmak suçuna ilişkin olması; bu suçun 5237 sayılı TCK’nın 5560 sayılı Kanunla değişik 191. maddesinde düzenlenmesi ve koşulları oluştuğu takdirde “davanın düşmesi” seçeneğine de yer verilmesi nedeniyle, sözü edilen hükümlülüğün tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, sanık İbrahim hakkında TCK’nın 58/6-7. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,
  
Yasaya aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;   TCK’nın 53 ve 58. maddelerinin uygulanması ile ilgili bölümlerin hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine “Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1, 2 ve 3. fıkralarının uygulanmasına” ibaresinin yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.01.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.